Τοπίο_Η μεταφορά της μνήμης

Η τρύπα

Πώς είναι να περπατάς με τα χέρια;

Είσαι το μέσα ή το έξω;

Είναι η αρχή ή το τέλος;

Όρισέ το!

Ο ήλιος σκάβει το κουτί της μνήμης.

Το σιδερένιο χέρι ακουμπά και μεταδίδει την αρχέγονη ενέγεια του παρελθόντος.

Όπου και να δεις βλέπεις μέσα. Ή έξω;

Οι τομές στο χώμα είναι οι εκρήξεις των σωρών που δεν έχουν μετανιώσει.

Η μνήμη είναι το κέντρο που κινείται μέσα από το στενό πέρασμα που περιγράφει και ακουμπά την τρύπα του χρόνου.

Ο χρόνος λιώνει.

About Topology

 Στον κλάδο της τοπολογίας, το ακριβές σχήμα των αντικειμένων δεν έχει μεγάλη σημασία. Φανταζόμαστε τα αντικείμενα σα να αποτελούνται από εύπλαστη ζύμη ή πλαστελίνη, η οποία μπορεί να εκταθεί, να συμπιεστεί και να λυγίσει σε όποιο βαθμό θέλουμε. το ακριβές σχήμα ενός αντικειμένου - η απόσταση μεταξύ δύο σημείων - είναι ένα ουσιαστικό ζήτημα της γεωμετρίας του αντικειμένου. Θεωρώντας αντικείμενα από πλαστελίνη, οι τοπολόγοι ανακαλύπτουν ποιες ιδιότητες του αντικειμένου είναι τόσο θεμελιώδεις ώστε να υπάρχουν ανεξάρτητα της γεωμετρικής δομής του. Οι τοπολόγοι λένε χαρακτηριστικά ότι γι αυτούς ένας λουκουμάς με σχήμα δαχτυλιδιού και ένα φλιτζάνι δεν ξεχωρίζουν. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να μορφοποιήσουμε ένα φλιτζάνι από πλαστελίνη σε σχήμα λουκουμά, πιέζοντας την πλαστελίνη γύρω-γύρω, χωρίς ν' ανοίξουμε τρύπες ή να κολλήσουμε ανεξάρτητες περιοχές του.Μια μπάλα από την άλλη μεριά, μπορεί να μετατραπεί σε λουκουμά, μόνο αν ανοίξουμε μια τρύπα στο μέσον της ή αν την τεντώσουμε στο ανάπτυγμα ενός κυλίνδρου και κολλήσουμε μαζί τα άκρα του αναπτύγματος αυτού.Επειδή όμως χρειάζονται τέτοια κοψίματα και κολλήματα, μια μπάλα δεν είναι ίδια τοπολογικά με ένα λουκουμά. 

Αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους τοπολόγους είναι η επιφάνεια  Οι τοπολογίες εξακολουθούν να διαφέρουν: ένα σφαιρικό μπαλόνι δεν μπορεί να μορφοποιηθεί σε ένα δακτυλιοειδές μπαλόνι, το οποίο λέγεται τόρος. Τοπολογικά, μια σφαίρα και ένας τόρος είναι διαφορετικά πράγματα. Οι πρώτοι τοπολόγοι καταπιάστηκαν με το ζήτημα, πόσα διαφορετικά τοπολογικά αντικείμενα υπάρχουν και πως θα μπορούσαν αυτά να χαρακτηριστούν. Για τα 2-διάστατα αντικείμενα, τα οποία λέγονται επίσης και επιφάνειες, η απάντηση είναι καθαρή: Ο αριθμός τους εξαρτάται από το πόσα "χερούλια" δηλαδή λαβές έχουν.     

Στην τοπολογία, το ακριβές σχήμα δηλαδή η γεωμετρία δεν είναι κάτι σημαντικό. 

Είναι σαν να είναι όλα κατασκευασμένα από πλαστελίνη ή λάστιχο και να μπορούμε να τα διαμορφώνουμε με έκταση, συμπίεση ή συστροφή. Απαγορεύεται ωστόσο να τα κόψουμε ή να τα κολλήσουμε. Έτσι στην τοπολογία, κάθε αντικείμενο με μια μόνο τρύπα, όπως στο φλιτζάνι του καφέ είναι ισοδύναμο με τον λουκουμά.

Στον κλάδο της τοπολογίας ανήκουν και τα fractals ή μορφοκλασματικά (στα ελληνικά), τα οποία αποτελούν δομές που προκύπτουν από ένα απλό αλγόριθμο, ο οποίος επαναλαμβάνεται εαυτόν σε όλο και μικρότερες κλίμακες χωρίς ουσιώδεις αλλαγές. Με βάση αυτόν τον αλγόριθμο που προκύπτουν τα fractals, δημιουργούνται πορώδεις δομές και τοπολογικά σύνολα με συνεχείς "τρύπες-χερούλια", καθώς επίσης έχουν αναφορές σε οργανικές μορφολογίες. 

Τέλος η τοπολογική σπείρα προκύπτει με διαδοχικές ελικώσεις μιας επίπεδης καμπύλης γύρω από ένα σημείο, αποκρυνόμενη όλο και περισσότερο από το σημείο αυτό . 

Άνθρωπος για όλες τις δουλειές

"Ήταν πέντε η ώρα τα ξημερώματα, όταν έφτασα στην Νέα Ορλεάνη και έβρεχε. Τριγύρισα για λίγο στο σταθμό των λεωφορείων,μα τόσο πολύ με κατάθλιψαν οι άνθρωποι που πήρα την βαλίτσα μου και βγήκα να περπατήσω στην βροχή. Δεν ήξερα πού να βρω δωμάτιο, δεν ήξερα κατα πού έπεφταν οι φτωχές συνοικίες της πόλης.
Είχα μια χαρτονένια βαλίτσα που κόντευε να μου διαλυθεί. Κάποτε ήταν μαύρη, αλλά η μπογιά ξεφλουδιζόταν και μεριές μεριές φαινόταν το κίτρινο χαρτί. Προσπάθησα να λύσω το πρόβλημά μου βάφοντάς τη με βερνίκι παπουτσιών. Κι όπως περπατούσα στην βροχή, αλλάζοντας κάπου κάπου χέρι για να είμαι πιο άνετα, το βερνίκι ξέφαβε στο παντελόνι μου, χαράζοντας μακριές μαύρες γραμμές και στα δύο μπατζάκια.
Όπως και να 'χε το πράγμα, βρισκόμουν σε μια καινούρια πόλη. Μπορεί και ν' άλλαζε η τύχη μου. (...)"

Charles Bukowski, Άνθρωπος για όλες τις δουλειές, 1975

Οργανικές Αποτυπώσεις

THE COLLECTION

Η συλλογή ξεκίνησε το 2004 και τοποθετούνται στο αρχείο με χρονολογική σειρά. Η πρώτη και η δεύτερη σειρά αποτελούν συλλογή από το νησί της Μύλου και από τον Μυλοπόταμο Πηλίου, ενώ οι δύο επόμενες σειρές που αναπτύσσουν την αποδομημένη μορφολογία, έχουν συλλεχθεί από την Αλόννησο. Τα σπειροειδή κοχύλια της τελευταίας σειράς, αποτελούν συλλογή από το σύνολο των προηγούμενων νησιών-παραλιών.Η επιλογή και η παρατήρηση των πετρών καθώς και η μεταφορά τους σε αρχιτεκτονικές δομές και κλίμακες αποτελούσε και αποτελεί την κύρια αιτία της συλλογής.Η συλλογή αποτελείται από μια πορεία αποδόμησης του υλικού, ξεκινώντας από πλήρης μορφές με απόλυτη πλαστικότητα, περνώντας από καταστάσεις που δημιουργούνται μικρά κενά του υλικού με την επίδραση του νερού και του αέρα ενώ τέλος καταλήγουν στην πλήρη αποδόμηση της πέτρας, υπερισχύωντας έτσι το κενό και αποκτώντας το πλήρες,κυρίως το ρόλο της σύνδεσης-γεφύρωσης, των μικρών αυτών αποσπασμάτων που έχουν απομείνει. Επίσης, η τελευταία σειρά της συλλογής αποτελείται από την αποδόμηση μιας περισσότερο γεωμετρικά καθορισμένης οργανικής μορφολογίας, του σπειροειδούς κοχυλιού.